[ پَرسه های اُبالی]

دارم فکر می‌کنم چقدر تقویت روحیه مقاومت و جا نزدن تو شرایط سخت مهمه! به نظرم این موضوع از اون مسائلیه که والدین از همون دوران کودکی فرزندشون باید بهش آگاه باشن و رشدش بدن. مثلا همین او‌کراین، ویدئوهایی که اومده نشون میده چقدر این روحیه تو وجودشون تقویت شده، خبری از داد و شیون (و یااا ابلفضللل گفتن😂) نیست. سعی می‌کنن تنش رو به سایر افراد منتقل نکنن و حتی تو پناهگاه‌ها با خوندن آواز و نواختن موسیقی روحیه خودشون رو از دست ندن. واقعا این امر قابل ستایشه. 

به طور کلی این روز‌ها خیلی درباره نقش والدین تو شکل‌گیری شخصیت بزرگسالی و آینده کودک فکر می‌کنم. وحشتناک نقششون باورنکردنی و اثرگذاره! مثلا وقتی خودم رو مقایسه می‌کنم با یکسری از همسن ‌وسال‌هام و می‌بینم کاری که اون‌ها تو کودکی و با برنامه‌ریزی صحیح والدین‌شون یاد گرفتن رو من باید تو بزرگسالی جون بکنم تا یاد بگیرم و زمان مضاعفی رو بذارم. یا مثلا بچه‌هایی که از خردسالی توسط والدینشون به طور اصولی استعدادیابی می‌شن، توانایی‌ها و نقاط ضعف‌شون رو کشف می‌کنن و به پرورش یا از بین بردن نقطه ضعفشون توجه کردن،  خیلی خیلی زندگی رو هدفمند‌تر می‌گذرونن چون می‌دونن از زندگی چی می‌خوان، دنبال چی هستن و به مهارات‌ها و توانایی‌ها و علایقشون آگاه هستن. حالا حساب کن، تو سیستم آموزش و پرورش کپک زده ایر‌ان که استعدادت کشف نمی‌شه، والدینت هم به هردلیلی (مثل ناآگاهی) نشد استعدادت رو کشف کنن و مهارتت رو تقویت کنن، چقدر باید مثل یویو سرگردون باشی تا تازه علاقه‌ت رو پیدا کنی و بفهمی هدفت چیه!