[ پَرسه های اُبالی]

خدا کلاسهای مجازی رو از ما نگیره. سر کلاس هم نهار خوردم، هم جمع کردم، هم به وبلاگ سر زدم، هم جوکر دیدم و هم دارم میرم ظرفا رو بشورم و شام رو از الان درست کنم.

اگر حضوری بود به چیزی میرسیدم؟ البته که فقط دو تا از کلاسهای دانشگام اینطوریه که میتونم فرش بدم. یکیش عمومیه و یکیش هم این استاد خسته که خب از سری بعد باید خوب نوت بردارم و گوش کنم.

راستش حالم از دانشگاه بهم میخوره. فقط وقت تلف کنیه. چه حضوری چه مجازیش. تازه استرس مجازی و تکلیفای مجازیش بیشتره!