[ پَرسه های اُبالی]

اون روزهای تلخ غمبار گذشت؛ من قدر این دغدغه‌های کوچیکم رو میدونم. شکرگزار تک تک روزمرگی‌های کوچک و بزرگم هستم. اینکه شام چی بخورم، اینکه راحتی تختم رو حس کنم و تا لنگ ظهر بخوابم و ... .