[ پَرسه های اُبالی]

حس می‌کنم یه مشت جوجه‌تیغی بی‌پناهیم. نزدیک هم نمیتونیم بشیم، زخم میزنیم. بلد نیستیم چطور زخمامونو تیمار کنیم.