[ پَرسه های اُبالی]

گاهی وقتها هم فکر می‌کنم اگر بیوفتم بمیرم، کی به دوستای راهِ دور مجازیم میگه که مُردم؟

اصلا اگه بسپرم به کسی آیدیاشونو، باور می‌کنن حرفشو که مردم یا فکر میکنن یه سناریوست؟

اگرم آیدی رو به کسی نسپرم، با اون آخرین بازدیدی که هعی دور و دور و دورتر میشه به چی فکر می‌کنن؟ که من مُردم؟ یا انقدر بی‌مروتم که بی خداحافظی ولشون کردم؟

خلاصه که این جنبه‌ی مرگ ترسناکه برام

من همه دوستای مجازیمو دوست دارم واقعا. بعضی وقتها هم لحظه اول دیدنشون از نزدیک رو تصور می‌کنم