[ پَرسه های اُبالی]

فرض کن من بیوفتم از سرطان بمیرم

آب از آب دنیا تکون نمیخوره

بعد اونوقت فرت و فرت آدمهای دیگه میمیرن و مریض میشن.

بابا مریضی مال منه که خونوادمم جبری دوستم دارن، نه واسه کاپلا. من باید بیوفتم بمیرم. من باید مریض شم.

اونوقت تو مریضا کسایی رو میبینم که تنها نیستن و واقعا مریضی حق اونا و کسی که دوستشون داره نیست.

من باید مریض شم که غمخوار ندارم.