[ پَرسه های اُبالی]

به حال اون جوونهایی که عشق و حال میکنن و مامان و باباشون رو "اذیت میکنن" غبطه میخورم. اونها هیچوقت والد والدینشون نبودن. اونها مجبور نشدن زود بزرگ بشن یا حجم غم و درد ناگهانی زیادی رو به دوش بکشن. اونها تراماتایزد نشدن و زندگی بهشون ساخته. اونها جرئت زندگی کردن دارن نه مثل ما که دست از پا خطا نکردیم و عاقبتمون شد یه عالمه تنهایی و اتاق کمتر از 3×4 که ممکنه هر لحظه از دستش بدم.