[ پَرسه های اُبالی]

بین ۸ تا ۹ جلسه طول کشید تا بفهمم مربی رانندگیم چقدر مریض، رو مخ و نابلده. چند متری تقاطع تازه میگه بپیچم چپ یا راست. یعنی طی چند ثانیه باید هم سرعت رو تنظیم کنم، هم فرمون، هم جا بگیرم، هم دنده و هم راهنما بزنم. مگه ۵۰ متری نباید راهنما بزنم؟ پس چرا دیر میگه و تازه تشر هم میزنه با دست اشاره کردم. دست منو نمیبینی؟ یعنی من هنرجو هم باید چشمم به آینه باشه هم جاده هم ماشینا هم دست مربی :/

بیشتر رانندگی صرف جر و بحثه که منظور هم رو بفهمیم. امروز گفت برو ۱. داشتم سرعت کم میکردم دنده عوض کنم گفت چرا سرعت کم کردی؟؟؟ برو لاین ۱.

رسما امروز گفت دیوانه م کردی. منم تو دلم میگم خسته م کردی.

بهشم گفتم ضعیفم. همچنان موقع روشن کردن خاموش میکنم. یبار سرم داد کشید خاموش کنی خودم کلاچ میگیرم. از استرس و نابلدی ۲ بار پشت هم خاموش کردم.

امروز گفت کنار دیوار نرسیده به سوپرمارکت پارک کن. گفتم در هست اشکالی نداره؟ گفت عیب نداره.منم با خیالت راحت کنار در پارک کردم. دعوام کرد که چرا کنار در پارک کردی. گفتم اجازه دادی بهم. گفت اجازه ندادم، در برای رفت و آمده.

تو همون کوچه دید ماشین دیگه از آموزشگاه خودشون داره دوبل یاد میده. گیر داد دوبل یاد بده. گفتم من هنوز ساده ترین چیزارو بلد نیستم، چه فایده ای داره؟ بزور جلو چشم همکارش یه دوبل زد که نشون بده من عقب نیستم.

بماند بعضی وقتها کل کل سر چاله داریم. من میخوام بندازم بین ۲تا چرخ میگه از بغل برو. فرداش میخوام از بغل برم میگه بنداز بین ۲ چرخ. میگه سبقت بگیر، میگم پیچه ماشین داره میاد دید ندارم، خودش عصبی فرمونو میگیره از بین ۲ تا ماشین رد میکنه.

امروز بهش گفتم من بلد نیستم تقصیر تو نیست. که انقدر فکر نکنه قراره بعدا پیش همکاراش بگم این بده و ولم کنه. انقدر نگه من همه رو بهت یاد دادم تو نمیگیری.

واقعا خسته شدم. حالم از رانندگی بهم میخوره. از دوبل مثل سگ می‌ترسم. از مربیم متنفرم. از حس ترس در حد تهوع و اسهال که بخاطر مربیم قبل تمرین رانندگی بهم دست میده متنفرم. از اینکه میبینه فرمونو میچرخونم ولی میگه نمیچرخونی متنفرم. از پدال کلاچش که خیلی پایینه و پام نمیرسه متنفرم. از اینکه ترافیک رو زیاد باهام تمرین نمیکنه و امروز به زور خودمو تو ترافیک انداختم متنفرم.