[ پَرسه های اُبالی]

من نمیدونم بچه‌ای از خودم در آینده خواهم داشت یا نه، اینو ولی می‌نویسم برای اون بچه‌ای که احتمالا هرگز نخواهم داشت؛

زندگی خیلی تخماتیک و طاقت‌فرساست فرزندم. خوش به حالت که تو این دنیا نیستی تا سر چیزهای ریز و درشت آسیب ببینی. بزرگ ترین لطفی که در حقت کردم این بود که به دنیا نیارمت. این لطف به خودم هم هست، که هیچ بشری از جسم ضعیف و ناکافی و دوست‌نداشتنیِ من به وجود نیاد. خوشحالم که به دنیا نمیای تا این بار منحوس وجودیِ من رو به دوش بکشی.